Σπύρος Χρύση Δημητριάδης – Γκαλερύ Αποκάλυψη

“Σαράντα Χρόνια στην Αγκαλιά του Παρόντος ”

Έκθεση ζωγραφικής και giclee prints

25 Οκτωβρίου 2018

Μια ευχάριστη και δυναμική επιστροφή του σημαντικού καλλιτέχνη Σπύρου Χρ. Δημητριάδη στην Αποκάλυψη. Μετά από 8 χρόνια επανέρχεται στην πρωτεύουσα με εντελώς νέα έργα και μια νότα που θα προσδώσει στην έκθεση την αλλαγή και τη διαφορετικότητα. Ταυτόχρονα με την ζωγραφική του ο Σπύρος Δημητριάδης έχει δημιουργήσει έργα δια της μεθόδου Giclee τα οποία είναι έργα σε περιορισμένο αριθμό αντιτύπων και υπογεγραμμένα με πιστοποιητικό αυθεντικότητας από τον ίδιο τον καλλιτέχνη. Πάνω σε αυτή τη φιλοσοφία ο Δημητριάδης έχει πειραματισθεί με μια ελαφρότερη τεχνοτροπία με γραμμική και γεωμετρική προσέγγιση.

Αυτή τη φορά η γκαλερύ δεν θα μιλήσει για την δουλειά ή την πορεία αυτού του σπάνιου καλλιτέχνη. Είναι ήδη πολύ γνωστός και αγαπητός διότι κατόρθωσε μέσα και από την ακαδημαϊκή του ενασχόληση στις γραφικές τέχνες και τα κινούμενα σχέδια να δημιουργήσει μια νέα πραγματικότητα που θα μπορούσε να ονομασθεί υπέρ πραγματικότητα. Ο Δημητριάδης καθορίζει την δική του σχολή όπου το πνεύμα βρίσκεται σε εγρήγορση για να έρθει σε ρήξη με τον συμβατικό χωρόχρονο τις εποχής, ή τις γεωγραφικές συντεταγμένες.

«Σαράντα χρόνια στην αγκαλιά του παρόντος».

Λόγια του Σπύρου Χρύση Δημητριάδη, σκέψεις, συναισθήματα, τοποθετήσεις μέσα σε μια εποχή αναταράξεων:

Είναι η Τρίτη φορά που εκθέτω στην ‘ΑΠΟΚΑΛΥΨΗ’. Η Πρώτη φορά ήτανε το 1991 και η δεύτερη πριν δέκα χρόνια που είχα τα τριαντάχρονα μου. Τώρα γιορτάζω τα σαράντα χρόνια από την πρώτη μου έκθεση μετά τις σπουδές μου στην Ακαδημία Εφαρμοσμένων Τεχνών 1971-1977 στην Πράγα, Τσεχοσλοβακία, με εξειδίκευση στα κινούμενα σχέδια.

Οι σπουδές μου με προετοίμασαν να ασχοληθώ περισσότερο με εικονογράφηση παραμυθιών και σε μια λυρική ή χιουμοριστική αποτύπωση των πραγμάτων. Με την επιστροφή μου στην Κύπρο είχα αντιληφθεί τις τεχνικές δυσκολίες της πολυδάπανης τέχνης του Animation πέραν της διαφήμισης, πράγμα που με έστρεψε από νωρίς στην ζωγραφική. Ως γνήσιο τέκνο της πόλης, αφού δεν είχα καταγωγή από χωριό, βρήκα ότι η ενασχόληση μου με την απόδοση της ζωής στην πόλη και η πόλη ως θέμα, ήταν η πιο ειλικρινής και προσωπική μου εικαστική έκφραση. Έτσι εξηγείται η μεγάλη μου προσήλωση σε αυτή την θεματική με την τεχνική του σχεδίου με σινική και ακουαρέλα.

Όμως η ανάγκη της ψυχής μου για ποιητική ερμηνεία της πόλης, τα όνειρα και οι επιθυμίες, οι δικές μου αλλά και των ανθρώπων της βρήκαν διέξοδο μέσα από τις συνθέσεις μου σε μικτή τεχνική: Ακρυλικό, κολλάζ και λάδι.

Τα χρόνια πέρασαν και η Πολιτική στασιμότητα ή και οι αναταράξεις, η αγάπη μου για το Κυπριακό Τοπίο, η ‘Εποχή των Παχιών Αγελάδων’ και της υπερκατανάλωσης αγαθών, η εκκρεμότητα Λύσης του Κυπριακού, η Οικονομική Κρίση, όλα αυτά έβρισκαν έκφραση στους πίνακες μου.

Ποιος το έλεγε ποτέ να αλλάξει τόσο η ζωή μας και οι παιδικές μας μνήμες να είναι ότι πιο οικείο έχουμε διασώσει από τα ανέμελα αλλά και δύσκολα χρόνια εκείνα; Πώς αλλιώς θα μπορούσα, ως εικαστικός, να γυρίσω την πλάτη στις παιδικές μου αναμνήσεις; Αναμνήσεις που αντί να ονειρεύονται ένα καλλίτερο μέλλον μετατράπηκαν σταδιακά σε επικείμενο εφιάλτη μιας πόλης πέραν του ανθρώπινου μέτρου;

Τα δυο τελευταία χρόνια επέστρεψα στην πρώτη μου αγάπη. Κλειστός στο ανώγειο εργαστήρι μου ασχολήθηκα με την εμψύχωση ενός σεναρίου διάρκειας 11 λεπτών και εικαστικά προσχέδια με θέμα την ζωή, το έργο και την ‘Ανεράδα’ του Βασίλη Μιχαηλίδη. Μια σειρά από τέσσερα έργα εκθέτω σήμερα εδώ.

Από το μπαλκόνι του εργαστηρίου μου για είκοσι χρόνια καμάρωνα ένα αρχοντόσπιτο να περιβάλλεται από έναν παραθαλάσσιο πορτοκαλεώνα. Σε εκείνο τον πορτοκαλεώνα, αρχές του εξήντα παίζαμε κρυφτούλι ανάμεσα στις πορτοκαλιές σε παιδικές συναθροίσεις γενεθλίων. Τα χρόνια πέρασαν και ροδιές αντικατάστησαν τις πορτοκαλιές. Μόλις πέρσι οι ροδιές ξεριζώθηκαν και το αρχοντόσπιτο ισοπεδώθηκε. Τώρα από το μπαλκόνι παρακολουθώ την προσπάθεια που γίνεται για να δεχθεί ο ίδιος χώρος τρία ψηλά κτήρια τριάντα εφτά ορόφων, το ‘TRILOGY’. Πέρασε σχεδόν χρόνος και ακόμη φορτίζουν το υπέδαφος με σίδερο και τσιμέντο. Αργά – αργά αλλά εκκωφαντικά τα ψηλά κτήρια θα μας κρύψουν τον ουρανό.

Όσο και αν εμμένω να προβάλλω το παρελθόν στην αγκαλιά του παρόντος η νοσταλγία για τις αξίες που φεύγουν ανεπιστρεπτί δεν εξαγοράζεται. Γυρίζω την πλάτη στην θάλασσα και ιστορώ την πόλη που μεγάλωσα. Γυρίζω την πλάτη στην πόλη και παρατηρώ το παλιό λιμάνι τους ψαράδες, τις ψαρόβαρκες και την παραθαλάσσια ζωή. Με τα μάτια της ψυχής τα φέρνω όλα μέσα σε ένα ενιαίο ονειρικό περιβάλλον να μείνουν για πάντα ως ζωντανές αναμνήσεις μιας πόλης αλλά και μιας χώρας μαγικής, μεσογειακής.

Την έκθεση θα προλογίσει ο καθηγητής Λοΐζος Γ. Λοΐζου, Πρόεδρος Ιδρύματος ΕΛΠΙΔΑ για παιδιά με καρκίνο και λευχαιμία, Κλινικός Καθηγητής Ιατρικής Σχολής Πανεπιστημίου Λευκωσίας, Διευθυντής Παιδογκολογικής -Παιδοαιματολογικής Κλινικής Νοσοκομείο Αρχιεπίσκοπος Μακάριος ΙΙΙ.