Ηλέκτρα

Από την αρχή της πορείας της ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Τα εμπόδια, οι τρικλοποδιές, οι αδικίες δεν την επηρέασαν όμως. Είχε πάντα ένα σταθερό τρόπο να αντιμετωπίζει της καταστάσεις. Δεν συμβιβάστηκε, δεν έκανε παραχωρήσεις, δεν θυσίασε τις αξίες της. Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μείνει ψυχικά υγιής. Συνεχίζει να κάνει αυτό που αγαπά βάζοντας όλο της το μεράκι σε ότι κάνει!

Μίλησε μας λιγο για την παιδική σου ηλικία.

Πέρασα ξέγνοιαστα υπέροχα χρόνια με δύο γονείς που πρόσφεραν απλόχερα την αγάπη τους σε μένα και την αδερφή μου. Θυμάμαι ακόμη τα Σαββατοκύριακα που δεν είχαν δουλειά και τα περνούσαμε όλοι μαζί. Ήταν σα να κάναμε ένα μικρό οικογενειακό πάρτι. Η μητέρα έφτιαχνε γλυκοπατάτες και κάστανα, ακούγαμε μουσική, άλλες φορές πηγαίναμε θέατρο, σινεμά, κάναμε εκδρομές, πικ-νικ, βλέπαμε φίλους, ταξιδεύαμε. Δυστυχώς και οι δύο αυτοί πολύτιμοι άνθρωποι έχουν φύγει από τη ζωή, αλλά είναι πάντα εδώ, μαζί μου!

electra3Πότε πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με τη μουσική;

Ήμουν δεν ήμουν τεσσάρων χρονών όταν η μητέρα μου κάνοντας δουλειές στο σπίτι, έβαλε το ραδιόφωνο και άκουσα ένα τραγούδι, δυστυχώς δε θυμάμαι ποιο. Αυτό που θυμάμαι όμως είναι ότι μαγεύτηκα. Κοντοστάθηκα δίπλα στο ραδιοφωνάκι, έμεινα εκεί ακίνητη έχοντας τεντώσει όλες τις αισθήσεις μου. Ήταν σαν να πέρασε ηλεκτρισμός μέσα μου και με σημάδεψε για πάντα. Θυμάμαι στα γενεθλιά μου, όταν ήμουν πέντε ετών που με ρώτησε ο νονός μου «τι θέλεις να γίνεις Ηλέκτρα όταν μεγαλώσεις;» και χωρίς δεύτερη σκέψη του είπα «τραγουδίστρια» προκαλώντας φυσικά τότε τα γέλια των γονιών μου και των υπολοίπων συγγενών.

Μίλησε μας λίγο για τις σπουδές σου.

Έχω τελειώσει τη Σχολή Πολιτικών Επιστημών του Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών και μιλώ Αγγλικά, Γαλλικά, Ιταλικά. Από την πρώτη κιόλας χρονιά ως φοιτήτρια, η σκέψη μου ήταν στο τραγούδι. Έτσι, κρυφά από τους γονείς γράφτηκα στη Σχολή Σύγχρονου Τραγουδιού του Εθνικού Ωδείου Αθηνών, απ’ όπου αποφοίτησα με Αριστα. Είχα την τύχη να έχω δασκάλα την Άννα Διαμαντοπούλου, έναν άνθρωπο με Α κεφαλαίο που έχει σταθεί δίπλα μου όλα αυτά τα χρόνια. Παράλληλα ξεκίνησα πιάνο φτάνοντας σ’ ένα ικανοποιητικό επίπεδο ώστε να υποστηρίζω καλύτερα τις πρόβες μου, να αυτοσχεδιάζω, να δίνω μεγαλύτερη έμφαση στην ερμηνεία. Σπούδασα υποκριτική στην Ανώτερη Σχολή Θεάτρου Ράμπα, δίπλα σε ηθοποιούς που εγώ προσωπικά σέβομαι απεριόριστα όπως ο Χρήστος Τσάγκας (δυστυχώς δεν βρίσκεται ανάμεσά μας), ο Γιάννης Μπέζος, η Μαρία Αλιφέρη, ο Κώστας Αρζόγλου. Σε όλα αυτά προστέθηκαν οι σπουδές στο χορό δίπλα στη διεθνώς αναγνωρισμένη καθηγήτρια Jazz χορού Λιλή Μπερδέ.

Μίλησε μας λίγο για την επαγγελματική σου πορεία στο χώρο της τηλεόρασης.

Είχα την τύχη από τα πρώτα μου βήματα να φιλοξενηθώ σε εκπομπές ψυχαγωγικού αλλά και κοινωνικού χαρακτήρα μεγάλων και μικρότερων καναλιών (ΑΝΤΕΝΝΑ, ΣΚΑΙ, ΕΡΤ, MEGA κλπ), ενώ συμμετείχα και στο σήριαλ ΦΙΛΟΔΟΞΙΕΣ του Mega. Είχα πάντα την άνεση με τον φακό, ποτέ δεν ένιωσα άβολα, ίσως γιατί μου είναι αφύσικο να προσποιηθώ, είμαι πάντα ο εαυτός μου. Και αυτό μου άνοιγε πόρτες, με καλούσαν χωρίς να χρειάζεται να το ζητήσω εγώ.

Μίλησε μας λίγο για τις παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή.

Από την εποχή που φοιτούσα στη δραματική Σχολή, το 2002 ο μαέστρος Νίκος Τσολάκης μου πρότεινε να μετάσχω στα μουσικά σύνολα βετεράνων μουσικών του Δήμου Αθηναίων. Έτσι μου δόθηκε η μοναδική τότε ευκαιρία να δώσω παραστάσεις στην Εθνική Λυρική Σκηνή μαζί με τον   τενόρο Νίκο Παρίση, τη Φρύνη, τον Σάκη Παπανικολάου και πολλούς άλλους, με ρεπερτόριο τραγούδια της παλιάς Αθήνας. Με τα μουσικά σύνολα οργώσαμε την Ελλάδα. Ήταν μια μοναδική εμπειρία που σημάδεψε την εξέλιξή μου. Κι αυτό γιατί ήταν τότε που αποφάσισα ότι αυτό που θέλω να κάνω αφορά σε συναυλιακούς χώρους, θεατρικές σκηνές, ξενοδοχεία. Χώρους δηλαδή που ο θεατής έρχεται αποκλειστικά για σένα, να σε ακούσει, να πάρει και να δώσει συναίσθημα, ενέργεια. Από τότε ακολούθησα αυτόν το δρόμο και δεν το έχω μετανιώσει, παρότι είναι ένας δρόμος μοναχικός, δύσκολος, έξω από το «σύστημα». Αλλά είναι ο δρόμος που μου δίνει απόλυτη ελευθερία.

Συμμετείχες σε διάφορες συναυλίες με πολύ μεγάλα ονόματα στο χώρο. Μίλησε μας λίγο γι’ αυτές.

Τι να πρωτοθυμηθώ; Σπουδάζοντας ακόμη στο Εθνικό Ωδείο, με άκουσε ο Σταμάτης Κόκοτας και παρ΄ότι ήμουν πολύ μικρή και άπειρη ως τραγουδίστρια με εμπιστεύθηκε και μου άνοιξε μια τεράστια πόρτα: Μου πρότεινε να τον ακολουθήσω σε μία μεγάλη περιοδεια σε όλη την Ελλάδα και με άφησε ελεύθερη να τραγουδήσω ό,τι ήθελα. Μετά από αυτό το «βάπτισμα», ξεκίνησα τις οντισιόν πάντα σε σχήματα καλλιτεχνών που εκτιμούσα. Θεωρώ ευτυχή συγκυρία τη συνεργασία μου με την Ελένη Βιτάλη, η οποία στο τέλος της πρώτης μας σεζόν είχε πει: «Χαίρομαι για τη συνεργασία γιατί είσαι και καλή τραγουδίστρια και καλό παιδί». Ακολούθησαν συνεργασίες και συναυλίες με τον Κώστα Μακεδόνα, τη Γλυκερία, την Ελευθερία Αρβανιτάκη, τον Γιάννη Κούτρα μέχρι που ξεκίνησα αποκλειστικά τη δική μου πορεία.

Τα τελευταία χρόνια προωθείς δυο προσωπικές μουσικές παραστάσεις σου. Πες μας κάτι γι’ αυτές.

Πάντα συγκινούμαι όταν μιλώ γι’ αυτές τις δύο προσωπικές μουσικές παραστάσεις, τις «Μοίρες» και τις «Ψυχές των Χρωμάτων».

Οι «Μ Ο Ι Ρ Ε Σ «Tο δικό μου…κόκκινο» είναι μια ψυχογραφική μουσική παράσταση, βιωματική θα έλεγα. Πρόκειται για έναν ύμνο στον έρωτα, όπου τα συναισθήματα χτυπούν «κόκκινο»! Οι «Μοίρες» ξεκίνησαν το ταξίδι τους πριν από δυόμισι χρόνια. Φιλοξενήθηκαν για σειρά παραστάσεων   στον Πολυχώρο Πολιτισμού «Αθηναϊς» και εν συνεχεία άνοιξαν τα φτερά τους για το θερινό τους ταξίδι μέσα από δεκάδες φεστιβάλ δήμων σε όλη τη χώρα. Ήταν από τις πιο όμορφες εμπειρίες της ζωής μου. Η αγάπη και η ανταπόκριση του κόσμου ήταν απερίγραπτη, το ομορφότερο δώρο για μένα και τους ευχαριστώ γι’ αυτό.

Οι «Ψυχές των Χρωμάτων» είναι η δεύτερη προσωπική μου δουλειά η οποία ξεκινά μόλις τώρα το ταξίδι της. Είναι μια παράσταση με την οποία παρουσιάζω πολλές πτυχές της ψυχοσύνθεσής μου, όχι μόνο εκείνης της ερωτευμένης γυναίκας που σκιαγράφησα στις «Μοίρες». Βασίζεται σε πέντε χρώματα κάθε ένα από τα οποία καθρεφτίζει διαφορετική ψυχική διάθεση. Αυτή η διάθεση εκδηλώνεται στην παράσταση μέσα από τραγούδια, κείμενα και οργανικά κομμάτια. Για μένα η συναυλία στις 21/6 το θέατρο Ρεματιάς είναι ουσιαστικά η επίσημη πρεμιέρα για τις «Ψυχές των Χρωμάτων». Και ανυπομονώ να μοιραστώ με τον κόσμο λέξη-λέξη, νότα-νότα. Να δώσω και να πάρω θετική ενέργεια!

electra1Τα μουσικά σου ακούσματα; Ποια είναι τα είδωλα σου;

Ακούω όλα τα είδη μουσικής. Η μουσική είναι ελευθερία έκφρασης, δεν έχει γλώσσα, δεν έχει όρια. Ανάλογα με τη διάθεσή μου ακούω από κλασσική μουσική έως Shakira και από Lara Fabian έως Τάνια Τσανακλίδου. Η λέξη «είδωλα» δεν με εκφράζει. Υπάρχουν καλλιτέχνες που θαυμάζω όπως η Celine Dion, η Μariah Carey, η Amy Winehouse. Ο κατάλογος είναι μακρύς και θα αδικήσω πολλούς.

Ποια είναι τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του χαρακτήρα σου;

Από την αρχή της πορείας μου ο δρόμος δεν ήταν στρωμένος με ροδοπέταλα. Τα εμπόδια, οι τρικλοποδιές, οι αδικίες δεν με επηρέασαν. Είχα πάντα μία σταθερή αντιμετώπιση των καταστάσεων. Δεν συμβιβαζόμουνα, δεν έκανα παραχωρήσεις, δεν θυσίαζα τις αξίες μου, δεν με «πούλησα». Κι αυτό είχε ως αποτέλεσμα να μείνω ψυχικά υγιής. Τη ψυχή μου τη δίνω σ΄αυτούς που αγαπώ και στον κόσμο μέσα από το τραγούδι. Ο εύκολος δρόμος βρέθηκε πολλάκις μπροστά μου και θα μπορούσα σήμερα να έχω κάνει άλλου τύπου καριέρα. Αλλά στα αυτιά μου ηχούσε πάντα η φωνή της μητέρας μου που μου έλεγε: «Παιδί μου ό,τι αποκτήσεις να το χρωστάς αποκλειστικά σε σένα». Αδύνατο σημείο μου θεωρώ το παρορμητικό στοιχείο του χαρακτήρα μου. Παθιάζομαι με τη δουλειά μου και επειδή είμαι ειλικρινής και αυθόρμητη λέω πάντα αυτό που σκέφτομαι. Δεν είμαι «επαγγελματίας διπλωμάτισσα». Όσοι με ξέρουν αγαπούν αυτό το στοιχείο του χαρακτήρα μου, κάποιοι άλλοι ίσως το παρεξηγούν. Δεν μπορώ ν’ αλλάξω κάτι. Αυτή είμαι.  

Αν γύριζες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες στα επαγγελματικά ή προσωπικά σου;

Τίποτα δε θα άλλαζα γιατί πάντα λειτουργούσα με το συναίσθημα και τώρα με αυτό εξακολουθώ να λειτουργώ. Πήρα ωραία μαθήματα, όλα ήταν χρήσιμα. Κι αν ξεκινούσα απ’ την αρχή, πάλι τα ίδια θα έκανα. Μέσα από τα λάθη μου έγινα καλύτερος άνθρωπος και σήμερα διανύω την πιο ήρεμη φάση της ζωής μου. Αν κάποιος ενδιαφέρεται να μάθει ποια είμαι νομίζω ότι το τραγούδι μου «Με λένε Ηλέκτρα» σε μουσική του καλού μου φίλου Γιάννη Νικολάου (από τους Λαθρεπιβάτες) και στίχους της δημοσιογράφου Έλλης Ιωακείμογλου δίνει το ακριβές στίγμα της προσωπικότητάς μου.

Που μπορούν να σε απολαύσουν τον επόμενο καιρό οι θαυμαστές σου; Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Έχω κλείσει για το καλοκαίρι συνεργασίες με μεγάλες ξενοδοχειακές μονάδες σε όλη τη χώρα και παράλληλα προωθώ τις δύο μου παραστάσεις σε φεστιβάλ δήμων. Αυτή την περίοδο συζητώ με μεγάλη μουσικοθεατρική σκηνή για να στεγάσω το χειμώνα τα δύο μου «παιδιά», τις «Μοίρες» και τις «Ψυχές των Χρωμάτων». Όνειρό μου, να ταξιδέψω τις παραστάσεις αυτές σε κάθε γωνιά της Ελλάδας και στο εξωτερικό. Για μένα Τέχνη σημαίνει Φως και το Φως δίνει Ζωή. Ζω για να γίνομαι ένα με τον κόσμο, ζω για να καταθέτω τη ψυχή μου πάνω στη σκηνή. Κι αυτή είναι η υπέρτατη ευτυχία για μένα.