Νίκος Σιακούφης

Τα πρώτα του τραγούδια γράφτηκαν στα χρόνια της αθωώτητας, μέχρι να φτάσει η ώρα να γίνουν ολοκληρωμένα έργα πολλά χρόνια αργότερα, όταν οι συνθήκες το επέτρεψαν… Σήμερα, συνεχίζει να γράφει στίχους και να μελωποιεί, ελεύθερος από κάθε είδους δέσμευση και συνειδητοποιημένος ότι η μουσική χρειάζεται ψυχή για να μπορέσει να επιβιώσει.

Μίλησε μας λιγο για την παιδική σου ηλικία στην Άρτα.

Μεγάλωσα σε μια επαρχιακή πόλη με όλα τα καλά και τα κακά της μικρής επαρχίας που σε πνίγει καθώς μεγαλώνεις και θέλεις να πετάξεις μακριά. Ήταν όμως χρόνια που θυμάμαι με μεγάλη νοσταλγία. Μένουν ακόμη στο μυαλό μου τα παιγνίδια στους δρόμους, το πρώτο μου σχολείο, οι ζαβολιές μου που ήταν πολλές, οι πρώτοι έρωτες, όλες οι μικρές λεπτομέρειες που κάνουν ένα παιδί ευτυχισμένο, τουλάχιστον μέχρι μία ηλικία. Μεγαλώνοντας θέλησα κι εγώ να φύγω, να γνωρίσω τι γίνεται έξω από τα σύνορα τούτης της πόλης που πολλοί κακολογούν, και το έκανα. Έφυγα για να αποδείξω στον εαυτό μου πως η πατρίδα σου είναι πάντα μια δεύτερη μάνα και σε περιμένει πάντα με ανοιχτή αγκαλιά να σε φροντίσει.

Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με τη μουσική;

Με τη μουσική είχα ιδιαίτερη σχέση από μικρός, μου άρεσε πολύ. Έτσι, όταν βρέθηκα σε κάποια φάση της εφηβικής μου ηλικίας που θα έπρεπε να αφήσω την κιθάρα για σουβενίρ στο σπίτι ή να την πάρω μαζί μου, εγώ προτίμησα το δεύτερο.

siakoufis1Έχεις κάνει κάποια μαθήματα όσον αφορά τη μουσική;

Έχω κάνει μαθήματα στο τότε μοναδικό ωδείο της πόλης μας για περίπου 7 χρόνια και μετά διέκοψα. Ασχολήθηκα σε μεγαλύτερη μετέπειτα ηλικία μόνο και μόνο για να μάθω πράγματα που πραγματικά ήθελα, πέρα από κανόνες και πτυχία. Ακόμη πηγαίνω πάντως στο ωδείο, μου αρέσει να είμαι πάντα μαθητής, είναι κι αυτός ένας τρόπος να μην μεγαλώνεις ποτέ.

Έχεις επίσης σπουδάσει και Φυσικοθεραπεία. Ποιος ο ρόλος της στη ζωή σου;

Η Φυσικοθεραπεία είναι κάτι που ήρθε πολύ συνειδητά στη ζωή μου ως επιλογή σπουδών και ασχολήθηκα επαγγελματικά μπορώ να πω με ικανοποίηση. Μπορεί να το έκανα και από λόγους αντίδρασης γιατί κάποιος συνάδελφος κάπου, κάποτε, με πήρε στο λαιμό του και μια αθλητική καριέρα πολλά υποσχόμενη πέταξε σε μία μέρα, μπορεί και επειδή απλά μου αρέσει να βλέπω το χαμόγελο στα χείλη ενός ασθενή όταν όλα πηγαίνουν καλά . . . δεν ξέρω, ίσως για πολλούς ακόμη λόγους. Είναι το βασικό μου επάγγελμα πλέον και το κάνω με μεγάλη αγάπη και αφοσίωση. Σίγουρα θα ήθελα να ζω από τη μουσική και μόνο αλλά οι καιροί είναι πολύ δύσκολοι και για μένα δεν υπήρξε το σωστό timing στην προκειμένη περίπτωση, για να το πω διαφορετικά δεν ρισκάρισα από μικρός με τη μουσική και όταν το θέμα »ελληνική μουσική» αρχισε να πεθαίνει εμπορικά, είχαν ήδη όλα τελειώσει και πρακτικά.

Σε πολύ νεαρή ηλικία είχες δημιουργήσει μια ροκ μπάντα. Μίλησε μας λίγο γι’ αυτήν.

Είχα φτιάξει μία μπάντα μέσα σε μια νύχτα όταν ήμουν φοιτητής στη Λαμία χωρίς να ξέρω κανέναν, όλα έγιναν μάλλον υπό την επήρεια αλκοόλ και όσο και να φάινεται απίστευτο παίξαμε μαζί για 4 σχεδόν χρόνια. Πέρσι μάλιστα βρεθήκαμε και πάλι για ένα live και περάσαμε φανταστικά, θυμηθήκαμε 4 ολόκληρα χρόνια μέσα σε ένα βράδυ, κλάψαμε και γελάσαμε, ήταν οι Deep4Deep. Παίζαμε ελληνικές και ξένες διασκεύες και μόλις λίγους μήνες πριν διαλυθούμε αναγκαστικά λόγω στρατού, φτιάξαμε ένα μικρό ντέμο. Κάπου θα το έχω βάλει, έχω πολύ καιρό να το δω. Νιώθω ένα αίσθημα χαράς που στο νέο μου άλμπουμ περιλαμβάνονται τρία από εκείνα τα τραγούδια. Ήταν όμως άλλες εποχές, πιο όμορφες, πιο αγνές, με πολλή μουσική και αγάπη.

siakoufis2Μίλησε μας λίγο για την πρώτη και δεύτερη δισκογραφική σου δουλειά.

Τα »Χάρτινα Τρένα» και το »Ταξίδι σε φόντο μπλε» είναι δύο άλμπουμ εντελώς διαφορετικά. Το πρώτο σηματοδοτεί την αφετηρία μου στη δισκογραφία μέσα από το αγνό ιδανικό των εφηβικών ονείρων και το δεύτερο δίνει το στίγμα για την πιθανότητα να ταξιδέψεις με τα όνειρά σου σε αυτόν τον κόσμο. Τα »Χάρτινα Τρένα» γράφτηκαν με τον ενθουσιασμό που διακατέχει έναν νέο καλλιτέχνη που προσπαθεί να εντυπωσιάσει ενώ το »Ταξίδι σε φόντο μπλε» εκφράζει μια ωριμότητα και μια υπόσχεση για το μέλλον. Τα αγαπώ και τα δύο εξίσου καθώς μου βγάζουν πολλά συναισθήματα, αλλά πάντα στο μυαλό μου όταν τελειώνω μία δουλειά, βρίσκεται η αναζήτηση για την επόμενη

Δώσε μας κάποιες λεπτομέρειες για την τελευταία δισκογραφική σου δουλειά.

Το άλμπουμ ονομάζεται »Βήματα στο χιόνι» τίτλος από το ομότιτλο τραγούδι του δίσκου και είναι το κομμάτι που έγραψα όταν γεννήθηκε ο γιός μου. Είναι ουσιαστικά η συμβουλή του πατέρα προς το παιδί του να μη εγκαταλείψει ποτέ στα δύσκολα και όποτε τον χρειαστεί θα είναι πάντα εκεί να του δείχνει τον τρόπο να ξεφεύγει από τα αδιέξοδα. Περιλαμβάνει δέκα κομμάτια σε στίχους και μουσική δικά μου και με το »Σινεμά» σαν funny bonus track να προδίδει μια διαφορετικότητα και μια ευχάριστη, χιουμοριστική διάθεση που μάλιστα ολοκληρώθηκε με ένα όμορφο videoclip. Αν αφήσουμε τα »Βήματα στο χιόνι» απ” έξω το αγαπημένο μου του δίσκου είναι το »η αγάπη σκοτώνει» που νομίζω εντυπωσιάζει γενικότερα.

Τα μουσικά σου ακούσματα; Ποια είναι τα είδωλα σου;

Η ροκ μουσική του ’90 νομίζω με χαρακτηρίζει αρκετά. Είναι λογικό άλλωστε γιατί εκέινη την εποχή γράφτηκαν πολύ όμορφα πράγματα και ο κόσμος άκουγε πολύ και κυρίως έψαχνε πολύ. Μετά το 2000 δύσκολα μπορώ να πω ότι κάτι νέο με εντυπωσίασε και με έκανε να το ακολουθήσω. Πάντως για είδωλα νομίζω πως δεν είχα ποτέ πραγματικά. Δεν ήθελα να ταυτιστώ μόνο με κάτι, μου άρεσε η διαφορετικότητα, μου άρεσε το παζλ να έχει πολλά και διαφορετικά κομμάτια, όχι ίδια και μονόχρωμα. Αν θα έπρεπε να πω ένα όνομα όμως θα διάλεγα μια μπάντα ανάμεσα σε δύο βρετανικά γκρουp, τους Snow Patrol και τους Radiohead

Ποιες επιρροές είχες μεγαλώνοντας;

Μεγαλώνοντας ανακάλυψα την ελληνική μουσική. Βρήκα ενδιαφέρον περισσότερο σε καλλιτέχνες που έγραφαν στίχους και μουσική, με εντυπωσίαζε αυτό, ίσως να είναι και κάτι ιδανικό για μένα. Έτσι λοιπόν γνώρισα τον Αλκίνοο Ιωαννίδη, τον Χρήστο Θηβαίο και άλλους Έλληνες δημιουργούς και για πολλά χρόνια μπορώ να πω ότι τους ακολουθούσα σε όλη τους την πορεία. Αργότερα χάραξα κι εγώ τη δική μου κι ας ήταν για αλλού, που λέω και σε ένα μου τραγούδι πριν από χρόνια.

Πέραν από τη μουσική τι άλλο σε γεμίζει;

Πλέον αν αφήσουμε την οικογένειά μου απ” έξω, η μουσική είναι το μόνο που μου απέμεινε για να μπορέσω να μιλήσω και να εκφραστώ όπως θέλω, να ζήσω στον μαγικό μου κόσμο, έστω και με χρόνο δανεικό. Είναι για μένα κάτι πολύ ξεχωριστό, μια σχέση εξάρτησης θα έλεγα καθαρά, που όμως σου αφήνει πάντα γλυκιά γεύση στο τέλος.

Ποια η άποψη σου για τον καλλιτεχνικό χώρο της Ελλάδας;

Είναι μια ερώτηση πολύ δύσκολη να απαντηθεί. Δυστυχώς έχουμε χάσει αυτή την αίγλη που είχαμε άλλες δεκαετίες. Τα πολύ ηχηρά σουξεδάκια της μιας νύχτας δυστυχώς καταπίνουν ραδιοφωνικά κάποιες καλές παραγωγές και τα ΜΜΕ είναι σύμμαχός τους. Όσοι από τους καλλιτέχνες κατάφεραν να γίνουν γνωστοί κάποιες 10ετίες πριν, έχουν πλέον τη δυνατότητα να προβάλλονται ακόμη και να κινούνται σχετικά. Οι νέοι καλλιτέχνες δυστυχώς θα πρέπει να παλέψουν σκληρά για να βρούν μια πιθανότητα να προβάλουν τη δουλειά μας και ας είναι μια δουλειά αξιόλογη και πολλά υποσχόμενη.Οι celebrities έχουν γίνει καλλιτέχνες και οι καλλιτέχνες πήραν το δρόμο της αποχώρησης, κρύβονται από το σύστημα με επιτυχία και το χειρότερο είναι πως ούτε οι παλιοί πλέον μπορούν να βοηθήσουν τους νέους καθώς φοβούνται μην χάσουν και τα όσα τους έχουν απομείνει. Είναι λοιπόν ένας φαύλος κύκλος χωρίς επιστροφή κατά τη γνώμη μου μέχρι την τέλεια διάλυση. Η απαξίωση της ποιοτικής μουσικής στη χώρα μας μαρτυρά και το επίπεδό μας σας ανθρώπους και σαν λαό γενικότερα. Η μουσική, η παιδεία, η οικογένεια διαβρώθηκαν ήδη και φως στο βάθος του τούνελ δυστυχώς δεν φαίνεται ακόμη. Το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να ελπίζουμε…

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Έχω απαντήσει πολλές φορές κατά καιρούς στην ερώτηση αυτή με τον ίδιο τρόπο. Δεν μου αρέσει να κάνω σχέδια για το μέλλον. Το μόνο που σκέφτομαι είναι η επόμενη δημιουργία μου και τίποτε άλλο, ότι θέλει ας έρθει από “κει και πέρα. Η τέχνη μου είναι μια μορφή έκφρασης και μάλιστα μη διαπραγματεύσημη. Άλλωστε το ξέρετε όλοι ότι όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια για το μέλλον, ο θεός γελάει…