Κωνσταντίνος Τσονόπουλος

Από μικρός λάτρευε τη μουσική. Με μυρωδιές Κρήτης στις αποσκευές του, προχωρούσε, έβλεπε και μάθαινε…κυριώς στο μουσικό τομέα. Και μετά ήρθε η Δραματική Τέχνη, το θέατρο και η τηλεόραση. Ας τον αφήσουμε όμως να μας τα πει όλα ο ίδιος!

Μίλησε μας λιγο για την παιδική σου ηλικία στην Κρήτη.

Ήταν όμορφα χρόνια, ανέμελα, κοντά στην φύση, στον καθαρό αέρα του βουνού και μακριά από την θάλασσα. Κατέβαινα κάθε καλοκαίρι και έμενα μέχρι να ανοίξουν τα σχολεία. Ακόμα και τώρα νοσταλγώ εκείνα τα καλοκαίρια με τις μυρωδιές από την κουζίνα της γιαγιάς και τα βράδια με τους ήχους της λύρας στο καφενείο του χωριού.

tsono2Πως πήρες την απόφαση να ασχοληθείς με τη μουσική;

Ήμουν πολύ μικρός για να πω ότι ήταν μια συνειδητή απόφαση, νομίζω πιο πολύ δοκίμαζα. Έβλεπα τους μεγαλύτερους στο χωριό να παίζουν λύρα, έμαθα κι εγώ. Έβλεπα την δασκάλα μουσικής στο σχολείο να παίζει πιάνο, έμαθα κι εγώ. Έβλεπα τον ντράμερ των RHCP να τα δίνει όλα, έμαθα κι εγώ.

Έχεις κάνει κάποια μαθήματα όσον αφορά τη μουσική;

Αρχικά ασχολήθηκα με την κρητική λύρα με δάσκαλο τον Μ. Μαθιουδάκη όσο ήμουν Κρήτη και με τον Γ. Σκορδαλό όσο ήμουν Αθήνα. Στην συνέχεια ξεκίνησα μαθήματα πιάνου με την Ε. Πελεκάνου και στην εφηβεία μου τα παράτησα όλα και ξεκίνησα μαθήματα ντραμς στο ωδείο «Φίλιππος Νάκας»

Πως πήρες αυτή την απόφαση να φοιτήσεις σε Δραματική Σχολή;

Σπούδαζα οικονομικά και παράλληλα δούλευα στο μαγαζί του πατέρα μου, αλλά ψαχνόμουν. Μέχρι που το καλοκαίρι του 2012 για κάποιο περίεργο λόγο αποφάσισα να σταματήσω την σχολή οικονομικών που σπούδαζα και να γραφτώ σε Δραματική Σχολή. Ύστερα από 5 καλοκαίρια και 6 χειμώνες, θα σας πω ότι ήταν μια φυσική επιλογή που θα γινόταν αργά ή γρήγορα, μιας και στο θέατρο βρήκα αυτό που αναζητούσα για μια ευτυχισμένη ζωή.

Συμμετείχες σε αρκετές τηλεοπτικές σειρές; Μίλησε μας γι’ αυτές.

Πέρυσι τον χειμώνα με καλέσαν στην Κύπρο για να κάνω γκεστ στην κωμική σειρά «Η μαμά λείπει ταξίδι για δουλειές» που θα παιζόταν στην Κύπρο και μετά η μια δουλειά έφερε την άλλη. Ακολούθησε μια γκεστ εμφάνιση στην δραματική σειρά «Προδοσίες» που παίχτηκε Κύπρο και Ελλάδα και λίγο πριν γυρίσω Ελλάδα μου έγινε πρόταση για ακόμα μια γκεστ εμφάνιση στην δραματική σειρά «9 μήνες» που παίχτηκε επίσης σε Κύπρο και Ελλάδα.

Μίλησε μας λίγο για την πρώτη σου σκηνοθετική δουλειά.

«Το όνειρο της Κίκι» ήταν ένας θεατρικός μονόλογος βασισμένος στην ζωή της Κίκι του Μοντπαρνάς, μιας εκκεντρικής περσόνας που έζησε στο Παρίσι στις αρχές του 19ου αιώνα. Την μελετούσα χρόνια αυτή την γυναίκα, μάζευα πληροφορίες και σιγά σιγά μαζί με τον Δημήτρη Οικονόμου γράψαμε το έργο. Το ανέβασα στην Αθήνα στο θέατρο «Άλμα» το 2015 με πρωταγωνίστρια την Νταίζη Σεμπεκοπούλου που με εμπιστεύτηκε, και την ευχαριστώ πολύ γι’ αυτό, και ζωντάνεψε την Κίκι στην σκηνή με τον χορό της, τα τραγούδια της και το ταπεραμέντο της. Ήμουν τυχερός τότε γιατί βρέθηκε στον δρόμο μου μια ομάδα ανθρώπων που πίστεψαν στην ιδέα μου και βοήθησαν στο ανέβασμα αυτής της παράστασης. Θα ξεκινήσω με την Θάλεια Χαραρά που μαζί ιδρύσαμε την θεατρική εταιρεία ArtNoir και ως βοηθός σκηνοθέτη αλλά και ως υπεύθυνη παραγωγής ήταν το βασικότερο γρανάζι της ομάδας. Ο Στάθης Σούλης έντυσε την παράσταση με τις μουσικές του, η Ελευθερία Ντεκώ δημιούργησε ατμόσφαιρες μαγικές με τον σχεδιασμό φωτισμών, η Κατερίνα Δευτερέβου συνόδευε με το πιάνο της την Νταίζη σε κάθε παράσταση και ο Γιάννης Βούρος με συμβούλευε σαν δάσκαλος επικροτώντας την προσπάθεια αυτή.

tsono1Τα μουσικά σου ακούσματα; Ποια είναι τα είδωλα σου;

Έχω ακούσει και ακούω τα πάντα. Από μέρα σε μέρα, από ώρα σε ώρα μπορεί να περάσω από τον Χατζιδάκη στον Θηβαίο και από την Zaz στον Ξυλούρη. Είμαι πάντα ανοιχτός σε νέα ακούσματα, σε νέους ήχους, σε νέα θεάματα, σε νέες ιδέες. Είδωλα δεν έχω. Θαυμάζω καλλιτέχνες, θαυμάζω ανθρώπους, αλλά δεν ταυτίζομαι.

Πέραν από τη μουσική και την υποκριτική τι άλλο σε γεμίζει;

Λατρέυω το ποδόσφαιρο. Πλέον δεν παίζω, αλλά βλέπω συχνά. Φέτος λόγω της παράστασης που συμμετέχω δεν μπορώ να πηγαίνω στο γήπεδο, αλλά παλαιότερα ήμουν κάθε εβδομάδα. Την ίδια αγάπη έχω και για το τέννις με το οποίο ασχολούμαι ακόμα. Μου αρέσουν τα ταξίδια, με γεμίζουν οι νέοι τόποι, οι νέοι άνθρωποι, μια όμορφη κουβέντα με έναν καφέ ή ένα ποτό στο χέρι.

Ποια η άποψη σου για τον καλλιτεχνικό χώρο της Ελλάδας;

Το θέατρο ανθίζει, τα νέα παιδιά δημιουργούν ομάδες, έχουν φρέσκιες ιδέες και πολλες φορές το αποτέλεσμα είναι εκπληκτικό. Θεωρώ ότι στην Ελλάδα έχουμε έλλειψη από μια σχολή σκηνοθεσίας θεάτρου. Είναι σχεδόν παράλογο να υπάρχουν τόσες σχολές από τις οποίες αποφοιτούν σκηνοθέτες κινηματογράφου, μιας και η βιομηχανία κινηματογράφου στην Ελλάδα είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Παράλληλα οι καιροί είναι δύσκολοι, η Ελλάδα υποφέρει οικονομικά και όταν μια χώρα υποφέρει τότε κανείς δεν επενδύει στον πολιτισμό. Η χώρα μας έχει ανάγκη από θεατρικούς παραγωγούς, αλλά για να είσαι θεατρικός παραγωγός σήμερα πρέπει ή να πάρεις μεγάλο ρίσκο ή να αγαπάς πολύ το θέατρο.

Που μπορούμε να σε απολαύσουμε τώρα;

Για τις τέσσερις Τρίτες του Φεβρουαρίου θα βρίσκομαι στην μουσική σκηνή Σφίγγα στο κέντρο της Αθήνας με την μουσική παράσταση «Quo Vadis, ένα ταξίδι στο φως» και από Τετάρτη ως και Κυριακή είμαι στο θέατρο Αθηνά στην παράσταση «Πολυτεχνίτης και Ερημοσπίτης» σε σκηνοθεσία Βασίλη Θωμόπουλου.

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Μέσα στον μήνα ξεκινάω πρόβες με τον Θανάση Σαράντο για το «Όνειρο Θερινής Νυκτός» του Ουίλιαμ Σαίξπηρ που θα παρουσιαστεί τον Μάϊο και τον Ιούνιο σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη.