Μπεντ – Θέατρο Ανεμώνα

Παράταση για ΜΠΕΝΤ, 2 Σαββατοκύριακα επιπλέον μετά από απαίτηση του κοινού.

Δύο Σάββατα ακόμα 25/11, 2/12 και δύο Κυριακές 26/11, 3/12).

ΤΟ ΘΕΑΤΡΟ ΑΝΕΜΩΝΑ ΓΙΟΡΤΑΖΕΙ 15 ΧΡΟΝΙΑ ΑΔΙΑΛΕΙΠΤΗΣ ΚΑΙ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗΣ ΠΑΡΟΥΣΙΑΣ ΣΤΑ ΘΕΑΤΡΙΚΑ ΔΡΩΜΕΝΑ ΤΟΥ ΤΟΠΟΥ.

Κάτω από τρομερά αντίξοες συνθήκες και με την στήριξη του θεατρόφιλου κοινού που αποζητά κάτι εναλλακτικό και βαθιά ανθρώπινο συνάμα, κατορθώνει με την νέα χρονιά να εισέλθει στο 16ο έτος της λειτουργίας του. Επιλέξαμε να κάνουμε αρχή της καινούργιας θεατρικής χρονιάς με ένα από τα σπουδαιότερα έργα αγάπης του σύγχρονου θεάτρου. Το πολύκροτο έργο του Μάρτιν Σέρμαν ΜΠΕΝΤ είχε ανέβει στις αρχές του 2004 στην σκηνή του Θεάτρου Ανεμώνα αποσπώντας τις καλύτερες κριτικές! Γιορτάζοντας την συμπλήρωση των 15 χρόνων από την ίδρυση του θεάτρου το συγκλονιστικό ΜΠΕΝΤ ανεβαίνει ξανά, 13 χρόνια μετά στην ίδια μετάφραση-του Γιώργου Θεοδοσιάδη – και με την υπογραφή του ιδίου σκηνοθέτη (Βαρνάβας Κυριαζής) και με τους ίδιους ηθοποιούς στους δύο πρωταγωνιστικούς ρόλους (Αντρέας Τηλεμάχου και Μαρίνος Ξενοφώντος ως Μαξ και Χορστ αντίστοιχα). Η ομάδα των υπόλοιπων συντελεστών διαφέρει. Σκηνικά και Κοστούμια υπο γράφει ο Λάκης Γενεθλής και Φωτιστικό σχεδιασμό ο Βασίλης Πετεινάρης. Τους υπόλοιπους ρόλους υποδύονται οι ηθοποιοί: Κωνσταντίνος Δημητρίου, Αντώνης Λαπηθιώτης, Γιώργος Τζωρτζής, Γιώργος Ονησιφόρου, Νικόλας Πέτρου.  Το μακιγιάζ είναι της Γιώτας Τσιολάκκη. Το έργο προκαλεί έντονα συναισθήματα στους θεατές και φυσικά στους ιδίους τους συντελεστές. Η ιστορία του έργου αρχίζει την νύχτα των μεγάλων μαχαιριών (Ιούνης 1934 στην ναζιστική Γερμανία). Ο Μαξ συλλαμβάνεται από τα SS και οδηγείται στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Νταχάου επειδή είναι ομοφυλόφιλος. Εκεί συναντιέται με τον Χορστ. Ο Μαξ φοράει το «κίτρινο άστρο» του-σήμα που υποχρεωτικώς ραβόταν πάνω στην στολή των Εβραίων κρατουμένων και ο Χορστ υπερήφανα φοράει το «ροζ τρίγωνο» του-σήμα που υποχρεωτικώς ραβόταν πάνω στην στολή των ομοφυλόφιλων κρατουμένων στα στρατόπεδα εξόντωσης. Το έργο αναβιώνει την φρίκη των στρατοπέδων συγκέντρωσης που εξελίχτηκαν σε στρατόπεδα του θανάτου. Ο συγγραφέας επιχειρεί να αποδώσει με ευαισθησία την καταστροφική αθλιότητα του πολέμου, του ρατσισμού και του τυφλού φανατισμού. Το έργο κυρίως υμνεί την αγάπη, τον έρωτα και την ελευθερία του πνεύματος που θριαμβεύουν εντέλει ενώ αποτελεί παράλληλα μια αντιπολεμική και αντιφασιστική κραυγή διαμαρτυρίας.

Φωτογραφία αφίσας: Παντελής Χατζημηνάς

ΜΕΓΑΣ ΧΟΡΗΓΟΣ: ΘΟΚ

ΧΟΡΗΓΟΣ ΕΠΙΚΟΙΝΩΝΙΑΣ: ΡΙΚ