Αντώνης Ραμπαούνης

Mπήκε στο χώρο της υποκριτικής μετά από μια εσωτερική παρόρμηση στην οποία δεν μπορούσε να αντισταθεί. Και πολύ καλά έκανε! Ταλαντούχος με μια όμορφη πορεία στο χώρο. Με το καλημέρα σας σε κερδίζει με το χαμόγελο και την ευγένεια του. Όταν έχεις την τύχη να δουλέψεις μαζί του (και ήμουνα από τους τυχερούς), σε κερδίζει με την προσωπικότητα του αλλά και την πραότητα του χαρακτήρα του. Καιρός να σας τον συστήσω!

Πως ήταν η παιδική σου ηλικία;

Δεν θα έλεγα ότι ήταν απόλυτα φυσιολογική. Μεγάλωσα σε μια σχεδόν μονογονεική οικογένεια, γιατί τον πατέρα μου δεν τον γνώρισα ποτέ πραγματικά. Πέθανε όταν ήμουν 6 ετών περιπου. Εδώ, παραφράζοντας τον τίτλο από ένα μυθιστόρημα του Χρόνη Μίσσιου, θα έβαζα επικεφαλίδα «Καλά, εσύ έφυγες νωρίς «. Από το λίγο που θυμάμαι, έχω την αίσθηση ότι ήταν ένας υπέροχος άνθρωπος. Μετά, όλα τα βάρη έπεσαν στη μητέρα μου, είχα και 2 μεγαλύτερες αδελφές. Για να μην μπω τώρα σε αναλύσεις για το πως και το γιατί, γενικά, δεν χόρτασα την μαγική δύναμη της αγκαλιάς, το χάδι, την επιβεβαίωση, την αγάπη. Αυτά είναι τα στέρεα “υλικά” πάνω στα οποία χτίζονται υγιείς άνθρωποι και σχέσεις. Μεγαλώνοντας, φάινεται πως τα αναπλήρωσα με άλλους τρόπους.

Η αγάπη σου για την υποκριτική υπήρχε πάντα ή εκδηλώθηκε σε μετέπειτα στάδιο;

Δεν είχα από μικρός το μικρόβιο. Βέβαια, δεν φοβόμουν να εκτεθώ στην σκηνή, να πω ένα ποιήμα ή να παιξω σε μια θεατρική παράσταση στο δημοτικό. Μάλιστα κάπου εκεί πριν την εφηβεία, είχα γραφτεί στο κατηχητικό της ενορίας μου, γιατί είχαν μια θεατρική αίθουσα και ανέβαζαν παραστάσεις. Στα 25 μου, από το πουθενά, άναψε ένας προβολέας και φώτισε την σκηνή. Επειδή ο ηθοποιός είναι και το μυγάκι που έλκεται απο το φώς της λάμπας, το ακολούθησα και μπήκα στον μαγικό και ονειρεμένο κόσμο του θεάτρου.Ένιωσα σαν την “Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων”. Ήταν μια εσωτερική παρόρμηση που δεν μπόρεσα να της αντισταθώ.

rambaounis3Μίλησε μας λίγο για τις σπουδές σου στην υποκριτική.

Είχα την τύχη να περάσω στη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, όταν ακόμη ζούσε ο Κουν. Δεν δίδασκε στη σχολή αλλά σκηνοθετούσε μέχρι τον θανατό του το ’87, χρονιά που τελείωσα και τη σχολή. Ως μαθητής έπαιξα σε αρκετές παραστάσεις του θεάτρου, που ήταν επίσης ευεργετικό και χρήσιμο, γιατί με το καλημέρα σας έπρεπε να κολυμπήσω στα βαθιά. Το πρωί πρόβες για την Επίδαυρο ή το υπόγειο , το μεσημέρι σχολή και το βράδυ παρασταση. Όλη τη μέρα θέατρο. Ήταν ένα μεγάλο μακροβούτι σε αχαρτογράφητα για μένα νερά που μου έδωσε ένα ανεκτίμητο μάθημα για όλη την μετέπειτα ζωή μου. Τότε, συνέλεξα πολλές και πολύτιμες πληροφορίες για την “δουλειά”, τις οποίες εκτίμησα, συνηδειτοποίησα και αξιοποίησα πολύ αργότερα, κάνοντας συγκρίσεις με παραστάσεις του Βογιατζή, στο θέατρο Εμπρός και αλλού, που ηταν φτιαγμένες με της ίδιας ποιότητας “υλικά”, όπως αυτά που έβλεπα τοτε εκεί στο υπόγειο του Κουν. Με αυτές τις ίδιες πληροφορίες ,αργότερα, έφτιαξα και τα δικά μου εργαλεία για να είμαι τουλάχιστον επαρκής στη σκηνή, αφού πρωτα έσπασα τα μούτρα μου σε αρκετές περιπτώσεις και συνεργασίες.

Συμμετείχες σε πάρα πολλές θεατρικές παραστάσεις. Μίλησε μας λίγο για τις πιο σημαντικές.

Σίγουρα, θυμάμαι ανάγλυφα την πρώτη μου συμετοχή σαν επαγγελματίας στα «Θεικά λόγια» του Θεάτρου Τέχνης (Divinas Palabras) του Ραμόν δελ Βάγιε Ιγκλάν. Μόλις είχα τελειώσει τη σχολή και ο αείμνηστος Γ. Λαζάνης μου πρότεινε να μείνω στο δυναμικό του θεάτρου μ” ένα πολύ χαρακτηριστικό και μεγάλο ρόλο για νέο ηθοποιό. Έφαγα τα μούτρα μου τότε, αλλά πήρα ένα καλό μάθημα. Μετά από 2 χρόνια περίπου έφυγα από το Θ.Τ γιατί ήθελα να βγώ στο ελεύθερο θέατρο. Με το καλημέρα σας, έπεσα πάνω στον Λαζόπουλο που ζητούσε ένα νεαρό για διάφορους ρόλους στο «Ελλας κατόπιν αορτής» μια επιθεώρηση, τι άλλο(!) που ανέβαζε τότε. Από τον Κουν στον Λαζόπουλο, έπαθα ένα πολιτισμικό σοκ! Είπα, τι κάνω εγώ εδώ πέρα. Κι όμως, η επιθεώρηση ήταν μεγάλο σχολείο. Θυμάμαι, μεταξύ άλλων, έκανα μια γριά που πεθαίνει και πηγάινει στον παράδεισο. Εκεί συναντούσα μια άλλη γριά φίλη, που έκανε ο Χαικάλης και μιλούσαμε για διάφορα, από το πως πεθάναμε, την κατάσταση στα δημόσια νοσοκομεία κτλ, μέχρι πολιτικά. Είμαστε ανεβασμένοι σε μια σκαλωσιά που ήταν ψηλά. Πεντακόσιοι θεατές από κάτω γελούσαν ασταμάτητα, τόσο που δεν μπορούσες να μιλήσεις. Πρώτη φορά έπαιζα για τόσο κόσμο σε κλειστό θέατρο. Μετά τον Λαζόπουλο, έπαιξα με τον Καρακατσάνη σε μιά άλλη επιθεώρηση. Τεράστιος ηθοποιός. Κάθε φορά αυτοσχεδίαζε κι έλεγε άλλα λόγια. Αισθανόμουν σαν θεατής κι ας ήμουν πάνω στη σκηνή, καμιά φορά δεν μπορούσα να συγκρατήσω τα γέλια μου. Ότι έργο και να έπαιζα ήταν μια εντελώς καινούργια κατάσταση. Ακριβό σχολείο η εμπειρία. Συνοψίζοντας, και το λεω ειλικρινά, πραγματικά ηθοποιός αισθάνομαι τα τελευταία 10 χρόνια. Έκατσαν όλα αυτά μεσ” το κεφάλι μου και έγιναν δικά μου.

Έχεις κάνει και κινηματογράφο;

Ναι, 2 ταινίες μεγάλου μήκους και μια μικρού. Ο κινηματογράφος είναι κάτι σαν να κάνεις τηλεόραση, μόνο που εδώ η δουλειά γίνεται πολύ πιο σοβαρά και σχολαστικά. Κάνεις πρόβα τα λόγια π.χ πολύ πριν πάς στο πλατώ. Έχει πολύ ενδιαφέρον, αλλά είναι λίγες οι δουλειές που έκανα για να πω ότι το έζησα και το ευχαριστήθηκα.

Συμμετείχες και σε πολλές τηλεοπτικές σειρές. Μπορείς να αναφέρεις τις πιο σημαντικές;

Αφού πρέπει, θα ξεχωρίσω 2 σειρές που έπαιξαν καθοριστικό ρόλο στην τηλεοπτική μου διαδρομή. Πρώτα ήταν μια σειρά στο Star που μάλλον πέρασε απαρατήρητη από τον πολύ κόσμο κι ας ήταν το σενάριο της Μιρέλας Παπαοικονόμου, που πριν είχε κάνει μοναδικές επιτυχίες, και ας έπαιζαν καλοί ηθοποιοί που ήταν στα πολύ πάνω τους, μιας και η τηλεόραση τότε ήταν η βασίλισσα του θεάματος και μονοπωλούσε το ενδιαφέρον. Η σειρά λεγόταν «Ουδέν πρόβλημα”. Ήταν μια ανάλαφρη comedy με κάποια δραματικά στοιχεία που όμως ήταν σαν να μην είχε ταυτότητα. Θέλω να πω, ο κόσμος δεν μπορούσε να ταυτιστεί με κάτι συγκεκριμένο και έτσι δεν προχώρησε. Εκεί με είδε κάποιος υπεύθυνος μυθοπλασίας του ΑΝΤ1, από τα υψηλά κλιμάκια και αργότερα με πρότεινε για το «Φιλί ζωής», σειρά που με έβγαλε στον πολύ κόσμο. Και τότε και πάντα για τούς βασικούς ρολους το κανάλι είχε τον πρώτο λόγο. Αυτές τις 2 θα ξεχωρίσω για τους λόγους που ανέφερα.

Σε παρακολουθούσαμε πρόσφατα στην Κυπριακή σειρά ‘Όσα δεν ξέρεις’ του ΡΙΚ. Μίλησε μας λίγο για τη σειρά αλλά και για το ρόλο σου.

Ήταν η πρώτη συνεργασία μου σε κυπριακό έδαφος. Είχε μια ιδιαιτερότητα αυτή η σειρά, αφενός γιατι έπρεπε κάθε φορά να ταξιδέψω πριν το γύρισμα και γιατί ήταν η πρώτη φορά που λόγω ηλικίας φυσικά, έκανα τον πατέρα..! Είχε πολλά εξωτερικά γυρίσματα, πράγμα μοναδικό για καθημερινό, γιατι έδινε την ευκαιρία στον τηλεθεατή να βγεί από ένα δωμάτιο σκηνικό και να περιηγηθεί στη φύση, ν” ανέβει σ” ένα βουνό, σε μια τοποθεσία όπου στο βάθος του ορίζοντα έβλεπες σύννεφα, γαλάζιο, ακόμα και ουράνιο τόξο!

Ήτανε η πρώτη σου συνεργασία σε κυπριακό έδαφος;

Ναι, είναι η πρώτη φορά που εργάστηκα στην Κύπρο.

Ποιος χαρακτήρας/ρόλος ήτανε πιο κοντά στο χαρακτήρα σου;

Δεν θέλω να ξεχωρίσω κάποιον. Οι ρόλοι πάντα ζητούν ενα σώμα – όχημα και τα εκφραστικά του μέσα για να ζωντανέψουν στη σκηνή. Μπορεί ο χαρακτήρας που υποδύεσαι να μη σου μοιάζει, αλλά το ζητούμενο είναι να τον κάνεις δικό σου, να μπείτε και οι δύο στο ίδιο ζευγάρι παπούτσια. Μόνο τότε το απολαμβάνεις. Εγώ απλά προσπαθώ να του φορέσω το δικό μου κοστούμι, να του δανείσω τη δική μου φωνή, χωρίς να παραβιάσω τις γραμμές του ή να τον αλλοιώσω γενικά. Αν αυτό που λέει το κέιμενό του, κρυμένο ή φανερό, είναι σε αρμονία με τον τρόπο που το ενσαρκώνεις, τότε έχεις πετύχει το στόχο σου. Αλλά αυτό θα το κρίνουν οι άλλοι .

Ποιος ο ρόλος της μουσικής στη ζωή σου;

Πριν πάω στη δραματική σχολή έκανα κλασσική κιθάρα και θεωρητικά στο Εθνικό Ωδείο. Όμως η σχέση μου με την κιθάρα είναι πιο παλιά. Από μικρός δεν θυμάμαι πώς έγινε η αρχή, άκουγα blues, rock και jazz. Δεν είχα καλή σχέση π.χ. με τα λαικά. Βάζαμε τους δίσκους να παίζουν, μιλάμε για βινύλιο και προσπαθούσαμε να παίξουμε αυτό που έπαιζε ο κιθαρίστας, μέχρι που τον λιώναμε από την επανάληψη, μετά φυσικά πήδαγε η βελόνα! Ακόμα έχω εκρεμμότητες με αυτά τα είδη της μουσικής και όποτε έχω χρόνο εξασκούμαι, αλλά από τότε βέβαια συμφιλιώθηκα και κάπως με τα λαικά. Κάτι ο στίχος που είναι στη γλώσσα μας, κάτι ο χαρακτήρας και τα βιώματα μας, υπάρχουν τραγούδια που με κάνουν και βουρκώνω.

Πως βλέπεις την κατάσταση με τις παραγωγές στην Ελλάδα και στην Κυπρο;

Κάτι αρχίζει να γίνεται πάλι και στην Ελλάδα, έχω την αίσθηση. Εδώ και μερικά χρόνια στην Κύπρο όμως , υπάρχει αρκετή δραστηριότητα. Άκουσα ότι φέτος έπαιζαν στην Κύπρο 15 σειρές, για 700.000 πληθυσμό δεν είναι πάρα πολλές; Την εποχή των χρυσών αγελάδων στην Ελλάδα, για 11 εκατομμύρια έπαιζαν περίπου είκοσι. Δεν ξέρω, μήπως είναι φούσκα και κάποια στιγμή θα σκάσει;

rambaounis1Γνωρίζω ότι έχεις και κάποιους χνουδωτούς φίλους! Μίλησε μας λίγο γι’ αυτούς.

Τα γατόνια μου! Λατρεία, το καλύτερο και πιο πιστό παρεάκι. Αγαπώ τα ζώα γενικά, το άδολο βλέμα τους ή το άλλο, που σου κάνουν επίθεση αγάπης. Το πρωί που ξυπνάω, με το που πατάω τα ποδια μου στο πάτωμα, έρχονται για χαδάκια. Πολλές φορές τη μέρα έχουμε τρυφερά στιγμιότυπα και κουβέντες. Αλλά και μεταξύ τους τα πάνε περίφημα, είναι αχώριστοι.

Με τι σου αρέσει να ασχολείσαι στον ελεύθερο σου χρόνο;

Aυτή την εποχή έχω κολήσει με την μουσική. Παίζω κιθάρα αρκετά. Φαίνεται πως έχω ανεξόφλητους λογαριασμούς. Είναι κάτι σαν το σπίτι στο νησί. Θέλεις να πας, να απομονωθείς, να κάνεις βόλτες στην ακρογιαλιά , ν” ακούσεις τον ήχο της θάλασσας , να μαλακώσει το μέσα σου. Παίζοντας ένα μουσικό όργανο, μπορείς να περάσεις καλά και μόνος σου, ενώ το θέατρο θέλει θεατές.

Ποια είναι τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του χαρακτήρα σου;

Ο ενθουσιασμός είναι ένας αδύναμος κρίκος στον χαρακτήρα μου, από την άποψη οτι αν τα πράγματα δεν είναι όπως θα ήθελα , ξεφουσκώνω. Μερικές φορές είμαι επίσης ανυπόμονος, όταν θέλω κάτι. Βιάζομαι λίγο περισσότερο. Άλλες πάλι, έχω την υπομονή και την ψυχραιμία να περιμένω μέχρι να ωριμάσουν οι συνθήκες, ανάλογα. Ξέρεις τι; Μεγαλώνοντας, μαθαίνεις να κόβεις δρόμο. Πετάς το απόβαρο και ζητάς την ουσία. Αυτό έρχεται μόνο του, με τα χρόνια και επαληθεύει το γνωμικό που λέει, στερνή μου γνώση να σε είχα πρώτα! Είναι φυσικός νόμος, η εμπειρία να έρχεται μετά από πολλές απόπειρες . Νομίζω ότι πιο πολλά μαθαίνεις από τις αποτυχίες παρά από τις επιτυχίες. Μια και μιλάμε για δυνατά και αδύνατα σημεία , δεν ξέρω αυτό σε ποια κατηγορία ανήκει, αλλά είμαι αρκετά πονόψυχος. Είμαι ευάλωτος στον ανθρώπινο πόνο ας πούμε, του άλλου. Επίσης, με θυμώνει η αδικία . Είμαι ευαισθητοποιημένος σ” αυτό που λέμε κοινωνική δικαιοσύνη , αλληλεγγύη, από μικρός ήμουν…

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Τα μελλοντικά μου σχέδια είναι να ζήσω λίγο ακόμα…στην πορεία θα δούμε…!