Φάνης Κρίγκος

Ένας άνθρωπος που παρά τις δυσκολίες και τις στερήσεις της παιδικής ηλικίας έχει μάθει να αγωνίζεται και να προχωρά… Μέσα από τη ραδιοφωνική συχνότητα του Κανάλι 6 για χρόνια τώρα, μας ταξιδεύει με το τρένο φάντασμα του και τις μουσικές επιλογές του. Και δεν είναι μόνο αυτό…κάνει και άλλα…πολλά. Ας τον αφήσουμε να μας ταξιδέψει στον κόσμο του με ή χωρίς τρένο!

Μίλησέ μας λίγο για την παιδική σου ηλικία.

Πολύ πριν η λέξη bullying γίνει όψιμη μόδα σε ημιμαθών χείλη, η δική μου γενιά – η μεταπολεμική όπως την αποκαλώ – βίωσε μια συγκεκαλυμμένη μορφή διάκρισης, έχοντας παιδιόθεν τη λέξη «πρόσφυγας» να μας κυνηγά σαν κατάρα. Απ’ τη βίαιη εκδίωξή μας από το χωριό μας τη Λύση, στην απώλεια αγαπημένων προσώπων και τόπων, στα αντίσκηνα, έπειτα στριμωγμένοι στις πολυκατοικίες των συνοικισμών, στα συσσίτια και τέλος στην αντιμετώπιση των γηγενών που μας «φιλοξενούσαν» στις περιοχές τους, βιώνοντας έτσι μια δύσκολη μορφή προσφυγιάς. Αυτής στον ίδιο σου τον τόπο…

Θα ήταν δύσκολο φαντάζομαι…

Ήταν… Παρ’όλα αυτά η ζωή κυλούσε όμορφα. Παρά τις όποιες διακρίσεις και στερήσεις, νιώθω πλήρης παιδικών στιγμών μιας και μέχρι τα δεκαεφτά μου διατηρούσα μια παρατεταμένη ενασχόληση με τις σχετικές δραστηριότητες, τουτέστιν τα δεντρόσπιτα, τις αλήτικες συμμορίες, το ποδόσφαιρο στις αλάνες, τις αυτοσχέδιες κατασκευές, τα παιχνίδια, το χωστό, το μήλο, τη φωθκιά σπιριθκιά και τόσα άλλα…

Η ραδιοφωνική παραγωγή πώς προέκυψε;

Εν πρώτοις, το δαιμόνιο του ραδιοφώνου με κατέτρεχε από παλιά. Θυμάμαι μάλιστα και την πρώτη φορά που είχα «βγει» στον αέρα. Θρυλική δεκαετία του ‘80, τότε που το φαινόμενο των παράνομων πειρατικών σταθμών βρισκόταν στον κολοφώνα της δόξας του. Ο μεγάλος μου αδελφός, ο Ανδρέας, είχε σκαρώσει ένα πομπό μικρής εμβέλειας που ονομάτισε ως Arcadia away! Στο δοκιμαστικό ήχου πήγε στην ταράτσα να στερεώσει την κεραία κι εγώ κρεμασμένος από το παράθυρο ανέμενα την εντολή να μιλήσω. Τη στήνει σ’ ένα σημείο κι όταν με ενημέρωσε πως είναι έτοιμος, από τον ενθουσιασμό μου πήρα το μικρόφωνο και άρχισα να αναδύω άναρθρες κραυγές! Κατέβηκε κάτω θυμωμένος και μου έβαλε τις φωνές πως ντε και καλά μας άκουγε ο κόσμος! Έκανα και κάποιες εκπομπές αργότερα, σ’ ένα άλλο πειρατικό σταθμό του θείου Σωτήρη. Από το Μάρτιο του 1998, «νομιμοποιούμαι» επιτέλους, ξεκινώντας τη συνεργασία μου με τον τοπικό σταθμό της Λεμεσού ράδιο Αμόρε και από τον Οκτώβριο του 2002 κι εντεύθεν στο Κανάλι 6.

phanis1Μίλησέ μας λίγο για την εκπομπή Τρένο Φάντασμα στην οποία είσαι παραγωγός από το 2002.

«Έλα μαζί μας,  στη διαδρομή μας τούτο το τρένο είμαστε εμείς.  Τούτο το τρένο, δεν έχει φρένο μέσα στους κρότους της σιωπής. Τούτο το τρένο, φαντασματένιο καλά ταξίδια μόνο να πεις…»

Θεωρώ πως εντός του ρεφραίν απ’ το τραγούδι τίτλων της εκπομπής, συμπυκνώνονται τα μέσα μου συντελούμενα. Το φαντασματένιο μου τρένο αποτελεί οργανικό κομμάτι του είναι μου…

Γνωρίζω ότι έχεις διοργανώσει και επιμεληθεί αρκετές συναυλίες και εκδηλώσεις. Μίλησε μας λίγο για τις πιο σημαντικές.

Έχω συνεργαστεί με πληθώρα ελληνικών και κυπριακών συγκροτημάτων και καλλιτεχνών από διάφορους χώρους. Το διεθνούς φήμης συγκρότημα Anathema, τα Υπόγεια ρεύματα, τα Κίτρινα ποδήλατα, ο Φοίβος Δεληβορίας , ο Χρήστος Θηβαίος, ο Φίλιππος Σοφιανός, ο Μιχάλης Ττερλικκάς είναι κάποια χαρακτηριστικά ονόματα. Μέσα από όλα αυτά μου δόθηκε η ευκαιρία να αποτινάξω την ατομική μου περιχαράκωση και να αντιληφθώ πόση δύναμη και δυναμική διαθέτει η έννοια της ομάδας.

Έχεις δουλέψει και ως DJ. Μίλησε μας λίγο γι’ αυτό το κομμάτι της ζωής σου.

Χμ, περίεργο πράγμα η νύχτα. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι της καθημερινότητας σ’ ένα διαφορετικό κόσμο, μ’ έναν ιδιάζοντα τρόπο. Ξεκίνησα να δουλεύω τα βράδια από το 1990. Αρχικά, με διάφορες άλλες ιδιότητες, σε διάφορα νυχτερινά στέκια και μάλιστα με παταγώδη αποτυχία! Ως παιδί που μάζευε τα ποτήρια κι άδειαζε τα σταχτοδοχεία ντρεπόμουν, ως προσωπικό στην κουζίνα μπερδευόμουν, ως σερβιτόρος μου έπεφτε ο δίσκος χάμω, ως μπάρμαν ξεχνούσα τα ποτά, ως προσωπικό εισόδου δεν είχα δέοντες τρόπους και την κατάλληλη σωματοδομή, ως κιθαρίστας σε γκρουπάκια έχανα τις συγχορδίες! Αφού λοιπόν είδα κι απόειδα με όλα αυτά, οδηγήθηκα σ’ αυτό που μου αρμόζει καλύτερα!

Και μάλιστα με ιδιαίτερη επιτυχία συνεχίζοντας το μέχρι σήμερα.

Από το 1999 έχω εμφανιστεί ως Dj σε πολλούς χώρους ανά το παγκύπριο, σε συνεχή βάση, όπως επίσης και σε σωρεία έκτακτων εμφανίσεων.

phanis2Αυτή την περίοδο πού εμφανίζεσαι;

Τώρα συνεργάζομαι με ένα νέο χώρο στην καρδιά της Λεμεσού, το μπαράκι Άλγεβρα. Ένα πετρόκτιστο κτίριο με πληθώρα ποτών και πειραγμένη ελληνική κουζίνα.

Πώς μπήκε το γράψιμο στη ζωή σου;

Κουβαλώντας το κληρονομικά, φέροντας το γονιδιακά, εξασκώντας το πρακτικά κι εξελίσσοντάς το διά της μελέτης. Ξεκίνησα στα εννιά μου έχοντας ως θεματολογία την προσφυγιά, την πατρίδα, την ειρήνη και την κοινωνική ανισότητα. Ο έρωτας παρείσφρησε στη γραφή μου μεταγενέστερα.

Έχεις δράσει και στιχουργικά. Μίλησε μας λίγο για τη δουλειά σου.

Έχω συνεργαστεί με αρκετούς Κυπρίους που καταπιάνονται με τη σύνθεση, παραχωρώντας τους στίχους μου, είτε για συμμετοχή σε διάφορους διαγωνισμούς τραγουδιών, είτε απλώς για τη χαρά της δημιουργίας. Δύο εξ αυτών τα έχουν συμπεριλάβει και σε δισκογραφικές τους δουλειές.

Πρόσφατα ασχολήθηκες με τον τομέα του παραμυθιού.

Πλάθω παραμύθια, κυριολεκτικά και μεταφορικά. Κι αφού λοιπόν από φαντασία έχω μπόλικη, η αρχική μου δυσκολία ήταν η προσαρμογή της γραφής μου σε πιο λιτή, απλή και κατανοητή γλώσσα. Η πρώτη μου απόπειρα ήταν «Ο φίλος από ψηλά», ένα παραμύθι που λάτρεψα και που θα εκδώσω κάποια στιγμή. Το έχουν μάλιστα εικονογραφήσει και οι μαθητές της Στ΄3 τάξης του ΙΒ΄ Λανιτείου Δημοτικού σχολείου! Πέραν αυτού, ανεφύησαν ακόμη 3-4 νέες θεματικές που επεξεργάζομαι.

Έχεις κάποια ιδιαίτερα χόμπυ;

Έχοντας ελάχιστο ελεύθερο χρόνο λόγω των τριών μου δουλειών και των άλλων ενασχολήσεων, ξεκλέβω στιγμές για μελέτη, για βόλτες στην πόλη και νυχτερινή έξοδο. Γυμνάζομαι επίσης 3-4 φορές την εβδομάδα για σκοπούς υγείας, ευεξίας κι αισθητικής.

Ποια είναι τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του χαρακτήρα σου;

Εδώ υφέρπει ο κίνδυνος της υποκειμενικότητας, μιας και τα μικρά μας ελαττώματα κι ατέλειες, λειτουργούν συχνά και ως μέγιστες αρετές. Πρώτιστα, δεν μ’ ενδιαφέρει να είμαι καλός άνθρωπος. Αυθεντικός θέλω να γίνομαι. Να μπορώ να γειτνιάζω με τις αλήθειες μου, να ξεγελώ τις αδυναμίες μου, να κατευνάζω τις φοβίες, δειλίες, ανασφάλειες και τις ασάφειες που με διακατέχουν. Να μπορώ ν’ αλλάζω γνώμη εκεί που έσφαλα χωρίς να υπερνικά ο εγωισμός μου. Να μην αλλάζω στάση ζωής παρά τις απλόχερες ερινύες…

Τα καταφέρνεις όλα αυτά;

Όντας αποπαίδι μιας κοινωνίας που έμαθε να καταστέλλει την κάθε απόπειρα διαφορετικότητάς της, καταμετρώ τις μέσα μου μαχαιριές. Το σημαντικό όμως δεν είναι οι χαμένες μάχες αλλά ο κερδισμένος πόλεμος. Κάποτε βέβαια με παρασέρνει, εξ αμελείας αλλά κι εν γνώσει μου, η ματαιοδοξία μου και ο βιοπορισμός. Και με μισώ για αυτό. Παράφορα με μισώ. Όφειλα και οφείλω να έχω περισσότερες ανοχές και αντοχές. Φρονώ πως στην τελική, σημασία δεν έχει με τζάμπα μαγκιά να λες: «Ξέρεις ποιος είμαι εγώ ρε;» αλλά να αναπαράγεις ατόφια τη Σαββοπούλλια ρήση της αυτοαναίρεσης, αυτοαμφισβήτησης και αγνωσίας: «Ποιος στ’ αλήθεια είμαι εγώ και πού πάω;»

Κι όλο αυτό πως επηρεάζει τις σχέσεις σου με τους άλλους;

Σε κάθε απόπειρα υπολογισμού για τους «εδώ», τους «εκεί», τους «εντός» και τους «εκτός» λάθευα στη μαθηματική πράξη, μπερδευόμουν στο πηλίκο κι εντέλει μια αφόρητη μοναξιά υπερίσχυε. Αργότερα, έμαθα πως δεν υπάρχει βίαιη φυγή, υπάρχει μόνο εθελούσια παραμονή. Κι αυτοί που μένουν δίπλα μου είναι οι εκλεκτοί…

Δηλώνεις ακόμη εργένης;

Σαφώς. Οι πλείστοι αρνούνται να αντιληφθούν πως η συνεχής τριβή δημιουργεί φθορά στις ερωτικές σχέσεις και πως ο χώρος και ο χρόνος της ατομικότητας αποτελούν σοβαρές αιτίες μιας πιο στιβαρής συνύπαρξης. Τάσσομαι κατά του γάμου όσο αφορά στο άτομο μου. Θεωρώ πως πρόκειται για ένα απηρχαιωμένο, παρηκμασμένο και κατά εμπειρική απόδειξη, αποτυχημένο θεσμό. Κανένα χαρτί, πολιτικού ή εκκλησιαστικού τύπου, δεν είναι ικανό να χαρακτηρίσει ή να επικυρώσει τη σχέση μου με μια κοπέλα. Πέραν αυτού, τώρα πια στα 43 μου, κι έχοντας ένα βεβαρημένο αισθηματικό βίο να με κατατρέχει, μπορώ να πω μετά βεβαιότητας πως οι πιο πιστοί και κατασταλαγμένοι είναι οι χορτασμένοι στη ματαιοδοξία…

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Παραμένουν άπληστοι οι διακαείς μου πόθοι, αλλά όποτε πλάθω πλάνα, ένα άνυδρο απόκοσμο, ένα άγονο απέναντι και η ισχνή σπορά μου – από κοινού ή κατά μόνας – φροντίζουν να τα καθυστερούν, να τα αναβάλλουν, να τα ματαιώνουν, να τα αλλοιώνουν . Κι όσο κι αν το αρνούμαι, αρκούμαι κι υποφέρω στα νοθευμένα μου λειψά…