Γιώργος Αλτής

Δεξιοτέχνης οργανοπαίχτης από τα νεανικά του χρόνια. Με συνεργασίες που πολλοί θα ζήλευαν. Αγαπά αυτό που κάνει και το δείχνει είτε μέσα από τις χορδές του μπουζουκίου του, είτε με τον τρόπο που γράφει γενικά γι’ αυτό παρουσιάζοντας συναδέλφους του.

Πως ήταν η παιδική σου ηλικία με δύο γονείς από τη Μικρά Ασία; Υπήρξαν επιρροές από αυτή την καταγωγή;

Μια οικογένεια που προέρχεται απο πρόσφυγες έχει περάσει πολλά. Υπάρχει μεγάλο δέσιμο, πολλή αγάπη και μεγαλύτερη χαρά, για τη ζωή που υπάρχει γύρω σου. Η μουσική που ακούγαμε στο σπίτι δεν ήταν μικρασιάτικα, αλλά το στοιχείο του σμυρναίικου τραγουδιού υπάρχει μέσα μου, κυλάει στις φλέβες μου.

Η αγάπη σου για τη μουσική υπήρχε πάντα ή εκδηλώθηκε σε μετέπειτα στάδιο;

Όταν ήμουν μικρός άκουγα ένα τραγούδι που μου άρεσε και αμέσως σκεφτόμουν «τι θα γίνει τώρα με αυτό το τραγούδι …κάτι πρέπει να κάνω. Τι; Έτσι θα μάθω τα λόγια και αυτό είναι όλο;». Δεν περνούσε απο το μυαλό μου να μάθω ένα όργανο, ίσως επειδή δεν το είχα δει ως εικόνα μέσα στο σπίτι μας. Όταν όμως το είδα στην τηλεόραση μέσα απο το σήριαλ του Φώτη Μεσθεναίου «Το μινόρε της αυγής» είπα αυτό είναι, θέλω ένα μπουζούκι.

altis1Τα μουσικά σου ακούσματα; Ποια είναι τα είδωλα σου;

Η βάση μου είναι τα ρεμπέτικα τραγούδια. Μετά πέρασα στη λαϊκή μουσική. Τσιτσάνης, Χιώτης, Καζαντζίδης, Μπιθικώτσης. Εκεί ανήκω, στη λαϊκή μουσική. Τα είδωλα μου μέσα στα χρόνια ήταν διαφορετικά. Αλλάζανε όπως άλλαζα και εγώ, όπως προχωρούσα μέσα στη μουσική. Μου αρέσει πολύ ο Ζαμπέτας, ο Χρηστάκης, ο Λούις Άρμστρονγκ, ο Κραουνάκης, ο Γκλέν Μίλλερ, ο Αυλωνίτης και πολλοί άλλοι. Γενικά μου αρέσουν οι καλλιτέχνες που εκφράζονται με όλη τους την παρουσία, τους βλέπεις και δεν ξέρεις τι ακριβώς σου αρέσει. Η φωνή, η έκφραση, η σκηνική παρουσία… Σε μαγεύουν, σε υπνωτίζουν.

Ξεκίνησες τη επαγγελματική σου πορεία στα 15 σου. Μίλησε μας για τις πρώτες σου εμπειρίες.

‘Οταν ξεκίνησα να παίζω με φίλους μου σε ταβέρνα, ήμουνα παιδάκι. Οι γονείς μου ούτε να το ακούσουν δε θέλανε. Γι αυτό και εγώ το έκανα κρυφά τις πρώτες μέρες. Αλλά με ανακαλύψανε όπως ήταν φυσικό και με σταματήσανε. Όμως με τη μεγάλη επιμονή μου κατάφερα σιγα σιγά να με αφήσουνε. Εντάξει, εκείνα τα χρόνια δεν ήταν και τόσο επικίνδυνα, ήταν αλλιώς ο κόσμος γύρω μας. Όμως το να παίξεις σε μαγαζί είναι φυσική εξέλιξη όταν μαθαίνεις ένα λαικό όργανο.

Μίλησε μας λίγο για το κουαρτέτο μπουζουκιών ΡΑΣΤ

Οι Ραστ ήταν μια πολύ δημιουργική περίοδος στη ζωή μου. Πάντα είχα τρέλα με την ορχηστρική μουσική. Μέσα από το κουαρτέτο Ραστ ένιωσα μία ελευθερία, το ευχαριστιόμουν. Ο Νίκος Κατσίκης ο Θάνάσης Βασιλάς και ο Πάντελής Κωνσταντινίδης είναι αδέρφια μου, όχι εξ αίματος αλλά από επιλογή. Μεγάλοι δεξιοτέχνες και οι τρεις, ζήσαμε μαζί ένα όνειρο. Παίξαμε πάρα πολύ στην τηλοεόραση, σε χώρους της Αθήνας, στην επαρχία, στο εξωτερικό. Αποκτήσαμε πάρα πολλούς φίλους, είχαμε μεγάλη αποδοχή από τον κόσμο.

Το καλλιτεχνικό βιογραφικό σου περιλαμβάνει συνεργασίες με ονόματα όπως αυτά των Γρηγόρη Μπιθικώτση, Πόλυ Πάνου, Βίκυ Μοσχολιού, Λιζέτα Νικολάου. Πες μας λίγα λόγια γι΄αυτές.

Παίζω από πολύ μικρή ηλικία και γνώρισα σημαντικούς καλλιτέχνες. Τι να πω για τον Γρηγόρη Μπιθικώτση με τον οποίο βρέθηκα σε μια τιμητική συναυλία στο κλειστό γήπεδο στο Περιστέρι; Μόνο που με έπιασε από τον ώμο και μου είπε παίξε μου το τάδε τραγούδι μου και μετά μου χάιδεψε το κεφάλι φτάνει. Ο Μπιθικώτσης είναι μυθικό πρόσωπο. Η Λιζέττα Νικολάου πάλι είναι εξαιρετική τραγουδίστρια και φοβερός άνθρωπος. Έπαιξα μαζί της πάρα πολλές φορές. Στην Μακεδονία την αποθέωνε ο κόσμος. Από τη συνεργασία μας έχω να θυμάμαι τα καλύτερα.

Εχεις κυκλοφορήσει ήδη δύο CD. Πες μας λίγα λόγια γι’ αυτά.

Το πρώτο μου cd το έκανα με μια εξαιρετική τραγουδίστρια την Χαρά Πομώνη το 2006. Η Χαρά τραγουδάει βαθιά μέσα από την ψυχή της. Ήταν ότι καλύτερο για μένα που γράφω συναισθηματική μουσική. Το επόμενο cd κυκλοφόρησε το 2009 με τραγουδίστριες, τη Φωτεινή Βελεσιώτου που είναι πολύ αγαπημένη μου φίλη, τη Μαρία Κώττη από τους Χαΐνηδες που είναι και αυτή μοναδική τραγουδίστρια, την Άννα Καραγεωργιάδου, φίλη αγαπημένη και πολύ δυνατή φωνή και τη Μαριλένα Λευκιμιάττη, μία εξαιρετική φωνή. Στο δεύτερο cd τραγούδησα και εγώ κάποια τραγούδια. Επίσης έπαιξα και δύο ορχηστρικά που όπως είπα, έχω ιδιαίτερη αδυναμία.

Μίλησε μας λίγο για το ρόλο της αρθογραφίας στη ζωή σου.

Μέσα σε αυτό τον κόσμο της λαϊκής μουσικής που μεγάλωνα, άκουγα πάρα πολλές ιστορίες από μουσικούς για τα κέντρα, την Αμερική, για χαμένους δεξιοτέχνες και όλα αυτά με συναρπάζανε και με συγκινούσαν. Από την άλλη κανένας δεν έδινε σημασία στους μουσικούς, ούτε περιοδικό, ούτε εφημερίδα. Αφανείς ήρωες όλοι. Έτσι λοιπόν άρχισα να γράφω πριν από 16 χρόνια στο περιοδικό Μετρονόμος στη στήλη «Πίσω από τα όργανα» και να παρουσιάζω σε κάθε τεύχος και έναν οργανοπαίχτη.

altis2Είσαι ήδη συγγραφέας σε δύο βιβλία που έχουν κυκλοφορήσει. Πες μας κάτι γι’ αυτά.

Ξεκίνησα να μαζεύω πληροφορίες για παλιούς δεξιοτέχνες του μπουζουκιού. Όλα όσα άκουγα , σκέφτηκα οτι θα χαθούν μέσα στα χρόνια αν δεν καταγραφούν κάπου. Οι νεότεροι δεν θα ξέρουν τίποτα για τις ρίζες τους και ο προφορικός λόγος μέσα στα χρόνια αλλοιώνεται. Έτσι μάζεψα πολλά στοιχεία, πήρα πολλές συνεντεύξεις και μετά απο εφτά χρόνια έρευνας κυκλοφόρησα το βιβλίο «Οκτώ λαϊκά πορτρέτα». Τα λαικά πορτρέτα περιγράφουν τις ζωές σημαντικών προσώπων του λαϊκού τραγουδιού. Στα επόμενα χρόνια θα ακολουθήσουν βιογραφίες και άλλων προσώπων. Μετά τα Χριστούγεννα θα κυκλοφορήσουν από τον Μετρονόμο τα νέα λαϊκά πορτρέτα.

Πέραν από τη μουσική τι άλλο σε γεμίζει;

Πέρα από τη μουσική με γεμίζει και με ισορροπεί να φροντίζω τα λουλούδια στο σπίτι μου και να κολυμπάω στο κολυμβητήριο. Όσο για το καλοκαίρι, μου αρέσει να είμαι σε μια ερημική παραλία και να ακούω μόνο τη θάλλασα. Εκεί γεμίζω τις μπαταρίες μου για όλο τον χρόνο.

Ποια είναι τα δυνατά και τα αδύνατα σημεία του χαρακήρα σου;

Το δυνατό μου σημείο είναι οτι είμαι επίμονος σε αυτό που θέλω. Το αδύνατο μου σημείο είναι, οτι κολλάω σε αυτό που θέλω…και επιμένω.

 Ποια η άποψη σου για το μουσικό χώρος της Ελλάδας;

Σήμερα ο μουσικός χώρος στην Ελλάδα είναι όπως ακριβώς και η ζωή μας. Δεν υπάρχει μουσική, μάλλον δεν ακούει ο κόσμος μουσική, όπως δε ζει τη ζωή. Τρέχει να προλάβει για να ζήσει…κάποια στιγμή.

Αν γύριζες το χρόνο πίσω τι θα άλλαζες στα επαγγελματικά ή προσωπικά σου;

Αν μπορούρα να γυρίσω πίσω τον χρόνο θα ήθελα να ζήσω ακριβώς τα ίδια πράγματα και να τα απολαύσω περισσότερο.

Που σε βρίσκομαι στο παρόν στάδιο;

Έχω κάνει ένα cd «Ντρίγκι ντρίγκι χόπ» που με εκφράζει απόλυτα. Παίζω με μια ομάδα, πυρήνα θα το έλεγα καλύτερα , που όταν παίζουμε φλέγεται ο τόπος. Προχωράμε με πολύ καλή διάθεση κάθε Κυριακή μεσημέρι στο «1000 και 2 νύχτες»!

Ποια τα μελλοντικά σου σχέδια;

Προς το παρόν θέλώ να μοιραστώ τη μουσική μας με πολύ κόσμο. Αυτό σου δίνει δύναμη για να πας πιο μπροστά.